اولین علت کم رویی: تحقیر نابه جای خود است. بعضی
افراد خود را از لحاظ فکری ضعیف و حقیر می شمارند. آن چه را می نویسند و می
گویند به نظرشان پوچ و بی ارزش می رسد. ترس از آشکار شدن حالت معمولی و
متعادل خود و ترس از این که با رفتار و گفتار نامعقول خود مورد تمسخر و
استهزای دیگران قرار گیرند. دهان آن ها را می بندد.
دومین علت کم رویی:
پخمگی خیالی است. بعضی افراد معتقدند که ظاهرشان فاقد ظرافت، رفتارشان
ناشیانه، چلمن و ورودشان به جایی سبب کنجکاوی مسخره آمیز می شود. این فکر و
خیال که مبتنی بر هیچ پایه ای نمی باشد بر طرز رفتار آنان تأثیر می کند و
آن ها نمی دانند چه بکنند و کجا باید بنشینند. با این حال نباید عقیده ی
غلط فرد کم رو را با بی اطلاعی واقعی از عادت همگانی اشتباه کرد. عادات و
رسوم به وسیله ی خانواده، معلم، مطالعه، مشاهده، رفت و آمد در محافل و با
نزاکت فرا گرفته می شود.
سومین علت کم رویی:
ترس بی دلیل از مسخره کردن دیگران است، بعضی از افراد کم رو، حتی جرات نمی
کنند لطف و محبت خود را نسبت به افراد خانواده شان ابراز کنند. کلمات
دوستی، تشکر و سپاس، رحم و شفقت و مهربانی که بر حسب موارد مختلف مطرح می
شوند در گلوی آن ها خفه می شوند. این نوع افراد اجازه می دهند تحت فشار
نوعی شرم و حیای پوچ و بی مورد فلج شوند و خون سردی ظاهری آن ها سبب
ناراحتی دیگران شود، همان طوری که خودش هم سبب ناراحتی آنان می شود.
چهارمین علت کم رویی:عدم
اعتماد، بعد از شکست است. چنین افرادی تصور می کنند، تمام مردم دنیا از
شکست او خبر دارند و او را خانه خراب تلقی می کنند. این فرد، تعادل ذهنی
خود را از دست می دهد و از حضور در جمع نگران و ناراحت می شود. حتی جرات
نمی کند دیگر با افرادی چون دوستان، هم کاران و… که احتمالاً به او توصیه
هایی می کنند روبه رو شود.
پنجمین علت کم رویی:
مبالغه کردن در اهمیت یک عیب است. گاهی عیب واقعاً در کسی هست و همین عیب
کم رویی اوست که این عیب برای او بیش ترین احساس بد را ایجاد می کند، بدون
آن که صفات خوب خود را به خاطر آورد و به آن ها مباهات کند. اولین چاره
درمان کم رویی؛ شناخت چگونگی ظاهر شدن کم رویی فرد است این که در چه
مواقعی، در برخورد با چه کسانی دچار چه حالاتی می گردد. پس اولین شرط
معالجه، روشن بینی شخص است. مثال زیر شما را کمک و راهنمایی می کند.
دیگران تصور می کنند که افراد کم رو، فاقد قلب و روح می باشند در حالی که آن ها سرشار از محبّتند، ولی جرأت ابراز آن را ندارند.
